'Ik droomde'
Posts tonen met het label film. Alle posts tonen
Posts tonen met het label film. Alle posts tonen
woensdag 24 mei 2023
maandag 21 maart 2022
gedicht 'De Vlag' (oorlogsgedicht)
(Uit de bundel 'Madrigalen van Strijd en Liefde')
De Vlag
I
Het symbool van respect.
Het symbool van eenheid.
Het symbool van eeuwigheid.
Het symbool van verscheidenheid.
Het symbool waarvoor we vechten.
Hoera - hoera.
De vlag van broeking naar vluchtzijde
beschouwt onze heraldiek.
Ze wordt gehesen - gestreken - opgeborgen.
We houden ons vast aan haar geheugen
geloven in haar rechtvaardigheid.
We spreken net van wroeging
spreken niet van dwaasheid
maar van betrokkenheid.
We dragen ze mee op onze bewonderenswaardige veldtochten
maken ze rijker bij glorierijke doortochten
zonder schaamte.
We erotiseren haar verhalen in boeken
voegen haar sterfelijkheid bij de
onsterfelijken op het world wide web.
We verheffen haar tot kunst
van geparfumeerde volmaaktheid.
Het volmaakte lichaam van een jongeling.
Zijn volmaaktheid wekt een lust van handelen
geschapen in vrijheid.
II
De vlag
ze wappert maakt
muziek met de wind.
Wij lachen
om haar onschatbare waarde
om haar pracht als opzwepend gerief.
De lucht erronde
zo zuiver - zo schoon - zo vluchtig
zo een drachtig omhuld als symbool.
En ogen die kijken
koesteren die stof.
III
We dragen het vaandel over berg en dal.
Het zeezout streelt onze wonden.
De duisternis houdt ons stil in glorierijke dagen.
Verlies is geen verlies - neen
verschrikkingen worden aanbeden
als een bouquet van bloemen.
Neusvleugels worden gestreeld door de geur van modder.
Hemelscharen openen zich in een hel van de onderwereld.
Muziek van duizenden muggen streelt ons naakte lichaam.
volmaakt.
In onze aderen stroomt het bloed
als een verschijning van licht.
Loopgraven zijn ons huid
bewonderenswaardig is onze moed.
Hoera - hoera - 3X hoera.
Blauwe bloemen openen zich.
Het verwrongen staal toont.
De muil van de oceaan slokt het bloedend hart op.
Geen tijd voor het spel van romantiek.
Klaprozen verliezen hun blad.
Ik hou van jou.
Ik hou niet van jou.
Hij houdt van mij.
Hij houdt niet van mij.
Muziek ontaard in woedende noten
verscheuren het blad voor de ogen van de componist.
IV
We trekken noordwaarts.
We trekken zuidwaarts.
We trekken het vaandel achterna.
We volgen de trommelaar.
We volgen zijn ritme
als een boormachine pulp achterlatend.
En we kijken in de gen van de doden
verschrompeld.
Hij vraagt om begraven te worden
gescheiden van zijn uitwerpselen
begraven in vrijheid.
De vlag kleurt rood.
V
Are - Ares
jouw kanonnenvlees vult aardse putten
van steden en graanvelden.
Een vat van misère
begraven in ijskoude grond.
Are - Ares
op elke slag volgen nieuwe veldheren
verzamelen zich rijk aan uitheemse culturen
aanbidden geen terreinen en stromen
en begraven oude restren zonder respect.
Ares - Ares
gebieden worden ontnomen
het gevecht is voor eigen gewin.
Zij bedanken meet een nor als geschenk.
Recht noch wet biedt je bescherming.
Ares - Ares
gebonden aan de duisternis
brandt elke druppel bloed
verborgen voor de pestilentia van de octopus.
We stappen door uitgedroogde gebieden
en tranen verdwijnen bij elke windstoot.
V
De gastheer zingt het lied van de vijand
in zijn kelders beschermt hij de mol
wappert zijn liefde
Honingzoet drijft hij op de stroom van de bezetter
een zweer geënt op een holle boom.
Zijn listige woorden houden de vijand blind
voor het rif op de bodem.
Hij bindt de loze liefde van de beste wijn
van onder de koelen streelt hij hun epos.
Punisch scheert hij hoge toppen
zijn doel is nobel.
VII
Ze trekken hun zwarte lijn.
Ze spelen hun spel met andermans leven.
Ze verdienen hun geld met andermans arbeid.
Ze drinken hun eigen wijn uit andermans kelders.
Ze gebruiken hun vrouwen van andermans mannen.
Ze wonen hun eigen huizen in andermans eigendom.
Ze openen hun rattenval waar ze dode botten verspeelden.
Ze houden hun nachten achter andermans gesloten deuren.
Het perfide spel wordt tweezijdig gespeeld
hun lach schoffeert.
VIII
Sommige zoeken zekerheid - standvastigheid
ja, de afdaling lonkt.
De zwarte rook wordt kleurrijk voor hun ogen
want kinderen klagen en wenen.
De overlevingsdrang verleidt
murw geslagen door
het nooit ophoudende gesnik van ingewanden
en tranende ogen van giftige rook.
Bij de verleider wappert 'De Vlag'
IN HOC SIGNO VINCES.*
IX
In de tunnel van verdrongen culturen
kruipt de traagheid achteruit.
Verdwijnen de gedachten
menigmaal met valse waarden
uitgestald achter gesloten vitrinekasten
en voor de ogen van de toeschouwer.
Hij roept de folklore als getuige
showt de vernedering van het dundoek
als semafoor van gelijk.
Waar en wanneer
het geflirt met de waarheid wordt als machteloos vlees
veroordeeld tot een ongelukkig stompzinnig skelet
gevaarlijk als gangreen
en zacht als crème fraîche je lichaam binnenrollend
je papillen streelt en zoet je strot voorbij glijdt
je zekerheden onderuit haalt.
X
Toch zij wappert - hangt
in een achterkamer
in de donkerte van een tunnel
in een vergeten bos
in een schuilkelder
in het doolhof van mergelgroeven
in bijna onbereikbare dorpen
bij geheime genootschappen.
Maar bovenal
men ziet ze niet
men draagt ze mee
men spreekt er niet over
men heiligt ze als een relikwie
men beschermt ze als een heilige graal.
XI
En zie dit is het verzet
van een menigte van vulkanen
van het wachten en de schaamte
van het bonzen van handen op deuren
van woorden in een taal uit geheime kamers
van een woest uiterlijk, klaar voor de uitbarsting
van een volk dat zijn eigenheid heeft bewaard
van een volk dat houdt van wat het is
van een volk dat hoopt op vrijheid
van een volk dat respect verdient
van een volk dat zoekt naar rust
van een volk dat wil leven
van een volk dat is.
XII
De schaduw die ons volgt verdwijnt langzaam
tergend langzaam
de vrijheid vanbinnen sluimert.
We nemen reeds een jaarlijkse verzekering op de toekomst
en bakken reeds ons eigen brood
zingen reeds ons eigen lied
op de clandestiene gronden van het vaderland.
In onze linker houden wij - de liefde
in onze rechter houden wij - de stok gereed.
XIII
Hier stopt het.
De uitweg wordt nu bepaald in de tijd
loopt me met de stroom.
Zijn lengte is onzichtbaar.
Het is wachten op de eerste stroomversnelling
af en toe fladdert een vlinder voorbij.
Dan vertoont de middelvinger een rechte van de letter 'F'.
Het is hopen
op verandering
op rust
op de roos
of op de tulp die in eigen grond groeit.
Nee hier stopt het niet.
Nee dit is geen afscheid.
Peter Goossenss
dinsdag 1 maart 2022
zaterdag 2 mei 2020
COVID-19: Dagboek van een bezetene ( deel 8)
We zetten de tocht voort
klimmen nog steeds
hopen het platteau te bereiken.
Maar dan zijn er de programma’s
cijfers, cijfers, cijfers
de schrijnende prijs.
De akelige taal.
Hebben we het platteau bereikt?
Taal heeft een benauwdheid gekregen
en afstand ook.
Dan zijn er de programma’s.
Zoveel onbekende worden langzaam zichtbaar
beelden, beelden
krijsen, tieren, brullen, wurgen.
Oceanen tellen niet meer
en leeftijd al evenmin.
Er is geen wachtrij
alleen een stuwen
een onbegrensd moddergevecht
een onbegrensde taal.
De taal van de beugel
ja de beugel, de geldbeugel.
Carrara marmer maakt van mensen
in koninklijke gewaden - drenkelingen.
Mijn hart staat stil.
This is the USA.
He just loves two things:
This is fake news and the Black card.
Scherpe woorden
vollopende sportstadia
comateuse longlijders
mensen uit het volk.
Zij ketsen af tegen de mandel der onschuld.
Treinen lopen niet vol
ziekenhuizen overvol.
Stille snelwegen
wentelende insecten in rottende lijken
kreunende nabestaande.
Flikkerende reclames verlichten
een gedicimeerde beschavingen.
Ecuador telt zijn hongerdoden.
De ijshockey speler uit Wit-Rusland verdeelt zijn zielen.
Stokslagen in India en 1,4 miljard mensen.
Lockdown.
Japanse cijfers en een Olympische droom.
Gezondheidsbandjes van China.
Stille landen en gesloten grenzen.
Noord-Korea en zijn rustige miltairen.
De handen schuddende Bolsonaro..
De handen schuddende Bolsonaro..
Grauwen brandhaarden.
En bij god
wat met Afrika.
Mijn hart valt uiteen
ik vlucht, ruik de wind
bij elke vlaag een andere geur.
vrijdag 3 april 2020
COVID-19: Dagboek van een bezetene ( deel 7)
 |
| (foto: Fons Van der Vorst) |
Aan de hemel geen vliegtuigstrepen.
Ik hoor een vogel verder op
een stap van een dame
een buurvrouw de was ophangen
sporadisch een wagen
en nog meer vogels.
Zelfs de aarde vind zijn rust
keert langzaam terug als een kuise kus.
De schrammen worden blootgelegd.
Krachtig blaas ik mijn adem uit.
Kijk een patrouille
controle.
We zetten onze tocht voort
houden een geheim afspraakje
bij de enige geopende zaak.
Mag ik je een ijsje aanbieden?
Het is dan ook niet voor niks
Dream-Ice.
We genieten,
bestijgen de trappen van de ivoren toren
vergeten even bloedzuigers
vertopte poriën
en letten niet op doornen.
De dag verstrijkt
en ook tijd speelt parten.
We luisteren naar de laatste hartslag
We luisteren naar de laatste hartslag
van een ondergaande zon.
We trekken ons terug
en hebben nieuwe geheimen opgebouwd.
Terug thuis.
De zon slaapt.
Het uur verandert
en ik slaap - alleen.
en ik slaap - alleen.
maandag 30 maart 2020
COVID-19: Dagboek van een bezetene (deel 6)
 |
| (foto: Fons Van der Vorst) |
Ze krijgen allemaal dezelfde gezichten.
Italië, Spanje, Armenië, Hongarije, Georgië
Zuid-Afrika, Kameroen, Marokko, Iran
Guatemala, Paraguay, Zuid- Korea, Nieuw-Zeeland,
Nigeria, De Bahama’s, Uruguay, Canada
Rusland, Kroatie, Egypte, Mexico, Pakistan
Argentinië, Inda, Roemenië, Liechtenstein,
Chili, Togo, Fillipijnen, Groot-Brittanië
Hong Kong, Japan, Aruba, China
Enzovoort, enzovoort, enzovoort.
En ja, Mister President
We have it totally under control.
One day, it’s a miracle, it will disappear.
Het paard van Troje trekt ten strijden
en ’t Ros Beiaard stelt zijn feest uit.
Helden zitten weggedoken
het groene veld in rust.
En toch, toch
de geldbuitel blijft hangen
voorzichtig.
Als een roos rozenblaadje
opgediend op een gouden dienblad.
En hoor
duizendende constant zoemende stemmen
zij aan zij
doorbreken de stilte in de burcht.
En zie
doemdenkers en machtsgeilen worden
plots voorzichtig.
Johnson, Johnson,
heeft hij zijn les geleerd?
Komt hij langs een andere deur naar buiten?
Yes Mister President,
kettingen drijven uw handen
de andere richting uit.
Of was het toch eigen inzicht?
Kijk Mister President hoe lichamen
meer en meer omarmd worden
verstrengeld zitten.
stemmen meer en meer klinken
als gorgelende galgen.
Waren jou nachten zwart?
Jou ogen bedwelmd met lavendelgeuren?
Hoor en luister naar
die zoemende stemmen.
zondag 29 maart 2020
COVID-19: Dagboek van een bezetene (deel 5)
 |
| (foto: Fons Van der Vorst) |
En de nacht
hoe zal de nacht zijn?
Zwart?
Het is nu nog avond
niet gedaan.
Duizenden zielen verbonden
zo onbekend
online gedropt
van vergeten fotomateriaal
zoveel ongekende letters
en lopend beeldbehoeften
voor onbekende ogen
zoveel onbekende.
A rolling ball
I’m a part of the flood.
De zoveelste onbekende
langzaam meedeinend
langs online parken.
Dan te weten dat
de werkelijkheid mij niet nodig heeft.
De herinnering die blijft
is slechts een pluk uit de schaduw.
Ik weet het.
Ik heb geluk
een huis, een tuin
buren, een afstands aperitief
afwisselend de kinderen
zieke familieleden
wachtende kwaaltjes
en Europa.
Dan is er nog het kind
zo ver weg, Tasmanië
afgesloten.
Dat prachtig land.
Noch rivieren, bergen
zeeën, oceanen
spelen grenzen
landelijke, wereldlijke repatriëring.
Schuld bekennen kan niet meer.
De beul is onzichtbaar
De beul is onzichtbaar
niet altijd meedogenloos.
De beul eist het recht
De beul eist het recht
van overleven op.
Een optie was er niet meer
vertrekken nu
voor de aarde het hooi verbrandt
voor de honger de grens sluit.
Een stapel papieren roept.
Ingraven heeft geen zin
Christmaseiland wacht.
COVID-19: Dagboek van een bezetene (deel 4)
 |
| (foto: Fons Van der Vorst) |
We worden wakker
de zon schijnt.
Vandaag geen cijfers
geen nieuws
geen politiek gezwets
geen beeld
geen vuurpijlen in de kop.
Het is rustig, zo rustig
koffie in de tuin.
Bijna is er het verlangen naar TV
naar dievengehoor.
’s Ochtends, ze slapen nog.
Ik werk, schrijf, ruim op
profiteer van de stilte.
Een berichtje hier
een berichtje daar.
Hey hoe gaat het ermee?
Direct antwoord
niet anders dan anders.
De nacht is goed geweest.
Hij was zwart.
Langzaam druppelen ze
een voor een beneden.
Het brood verdwijnt
we lachen
we drinken
en de ogen staan terug helder.
Het is grijpen wat je grijpen kan
uit eigenbelang.
Een zetel vol leven
een alfa en een omega
gevlochten lijven.
Tussendoor even live les.
Het kruis wordt samen gedragen
en dwazen wordt hun mond gesnoerd.
Mijn hart is gevuld.
De dag verstrijkt geruisloos
teruggetrokken in het kot.
Op tafel prijkt een bloemenruiker
vrijheid is een kostbaar goed.
Al het mijne is het uwe.
COVID-19: Dagboek van een bezetene (deel 3)
 |
| (foto: Fons Van der Vorst) |
De aanslepende wachtende kwaaltjes
vermoeidheid.
Maar goed dat is van een andere orde.
De kinderen, die uitslapers
live les
en dan
niets of beter
gsm, laptop.
Vergeef ze, ze zijn niet meer
dan een jeugd door jou vergeten.
Kijk en hoor ze
ze ontkleden mijn gedachten
ze bieden aan
vullen mijn solitaire zienswijze
ze reiken mij de deugdelijkheid aan.
We wandelen onder strikt toezicht.
Verantwoordelijkheid noemen ze dat
het is wel maar kort
maar opluchtend.
De mensen, ze lachen
wuiven naar ons
en we kussen de zon.
Liefde is een kunst
zelfs op afstand.
We kussen de kracht van de zon.
Space enough.
Wat een rust
wat een lucht.
We openen de voordeur.
Doef!
Er zijn die muren
dat gevoel
en alsof het niets is
het herhaalt zichzelf.
Dat uur
Dat uur
dat verdomde uur
tik tak
de zacht voortglijdende tijd
de zachte oneindigheid.
Ik weet het.
Ik heb geluk
een huis, een tuin
buren, een afstands aperitief
afwisselend de kinderen
zieke familieleden
en wachtende kwaaltjes.
Dan zijn er die programma’s
de herhaalde doden.
& Pokken 300-500 miljoen.
& Denk aan Camus.
De pest
alleen in Europa al één derde.
& Cholera 140,000 per jaar.
& Malaria 400,000 per jaar.
& Of die oeroude ziekte Tuberculose
1,5 miljoen per jaar.
& Tyfus 150,000 per jaar.
& Gele Koorts 30,000 per jaar
& Polio: onbekend.
& HIV: de ergste vijand
35 miljoen.
& En dan niet te vergeten
net honderd jaar geleden
de Spaanse griep
50-100 miljoen.
Maar we gaan door!
Abonneren op:
Posts (Atom)